Chociaż liczne feministki głośno zaprotestowałyby na takie hasło to w badaniach neuropsychologicznych jasno wychodzi czarno na białym – kobiety i mężczyźni różnią się i to już na poziomie funkcjonowania ich mózgu. Różnice zaczynają się już bardzo wcześnie. Dziewczęcy noworodek o wiele łatwiej nawiązuje kontakt wzrokowy z mamą. Okazuje się, że żeński noworodek jest o 400 % lepszy w tym od męskiego. Chłopców interesują fruwające nad łóżeczkiem zabawki, lampy a nawet sufit bardziej niż twarz mamy.
Tak zostaje już na zawsze. Kobiety doskonale radzą sobie z rozpoznawaniem ludzkich charakterów, są znacznie bardziej empatyczne i do tego wyczulone na emocje. Kobiety to większa cierpliwość, wytrzymałość na długich dystansach i lepsze radzenie sobie z pamięcią. Pewna znana badaczka porównała wręcz kobiecy mózg do ośmiopasmowej autostrady – jeśli chodzi o przekazywanie informacji o charakterze emocjonalnym. Na tym tle mózg mężczyzny wypada słabiej – dysponuje tylko kiepską drogą krajową.
Kobiety posługują się ponad 20 tysiącami słów dziennie ( trzy razy więcej niż w przypadku panów), dostrzegają najbardziej subtelne zmiany w otoczeniu, są dokładniejsze i znacznie lepiej mają zachowane wspomnienia niż płeć brzydka. Ponadto kobiety mają lepszy słuch niż mężczyźni. Okazuje się także, że doskonalsza pamięć wzrokowa to także domena pań.
Kobiety, emocjonalnie sprawniejsze, mają jednak więcej radości w obcowaniu z innymi, więziach przyjacielskich czy rodzinnych. Mniej zależy im na karierze i pieniądzach. Współzawodnictwo, awans, kariera i prestiż to domena panów, u których odpowiada za to pewien przypisany ich płci poziom agresji i skłonności do rywalizacji.
